Basics of Intercultural Communication with the Arabic Community

Abstract

Intercultural communication is a mutual communicating of individuals or groups representing different cultures, which are used in a variety of ways to establish mutual relations. The aim of intercultural communication is to know the behavior, customs, ceremonies, and beliefs of the other cultures. Avoiding or a total lack of contacts with representatives of other cultures brings ignorance of the complexity of the social world and its wealth and can cause a culture shock, as well as the conflict of cultures. However, in order to properly carry out this kind of communication, it is necessary to know the basic building blocks for a particular social group, consisting of: history, oral tradition, language, beliefs and customs. It is also important noticing the differences between cultures. Intercultural dialogue naturally creates difficulties, since they meet in the representatives of different cultures. Acceptance of differences leads to developing proper coexistence societies, which is especially important in the current world.

If the inline PDF is not rendering correctly, you can download the PDF file here.

  • BOSKI P. (2009), Kulturowe ramy zachowań społecznych, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN.

  • CZERWONKA M. (2015), Charakterystyka wskaźników modelu kulturowego Hofstede, [in:] O nowy ład finansowy w Polsce. Rekomendacje dla animatorów życia gospodarczego, (ed.) J. Ostaszewski, Warszawa, Wydawnictwo SGH, pp. 281-292.

  • GESTELAND R. (2000), Różnice kulturowe a zachowania w biznesie, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN.

  • GUPTA V. AND HANGES P. (2004), Regional and Climate Clustering of Societal Cultures, [in:] Culture, Leadership, and Organizations: The GLOBE Study of 62 Societies, (ed.) R. House, P. Hanges, Sage, Thousand Oaks, pp. 178-218.

  • HALL E. (1978), Ukryty wymiar, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy.

  • HOFSTEDE G. AND G. J. HOFSTEDE (2010), Cultures and Organizations. Software of the mind. Intercultural Cooperation and its Importance or Survival, New York, McGraw Hill.

  • KHIADYER E. (2012), Arabski świat, Warszawa, Prószyński Media.

  • KOMOR M. (2013), Charakterystyka Country Cluster według wymiarów kultury GLOBE, „Organizacja i Kierowanie” no 2 (155), pp. 99-119.

  • KUSIO U. (2011), Dialog w komunikacji międzykulturowej. Ideały a rzeczywistość, Lublin, Wydawnictwo Naukowe UMCS.

  • KWIATKOWSKA A. (2014), Problemy metodologiczne w badaniach międzykulturowych i kulturowych, „Psycho-logia Społeczna” no 9 (28), pp. 8-27.

  • LAPAKKO D. (2007), Communication is 93% Nonverbal: An Urban Legend Proliferates, “Communication and Theater Association of Minnesota Journal”, vol. 34, pp. 7-19.

  • NYDELL M. (2001), Zrozumieć Arabów, Warszawa, Studio EMKA.

  • OLEJNICZAK A. (2014), Wpływ różnic kulturowych na rozwój organizacji, „Studia i Prace Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania”, no 37, pp. 117-125.

  • SZOPSKI M. (2005), Komunikowanie międzykulturowe, Warszawa, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.

  • URBANEK A. (2018), Kształtowanie się opinii personelu więziennego wobec skazanych muzułmanów o odmiennych potrzebach kulturowych, „Muliticultural Studies” no 1, pp. 101-118.

  • WILCZEWSKI M. AND A.M. SØDERBERG (2017), Badania nad komunikacją międzykulturową: dotychczasowe paradygmaty i perspektywy badawcze, „Zeszyty Prasoznawcze” no 3 (231), pp. 540-566.

  • WITASZEK Z. (2007), Kulturowe uwarunkowania negocjacji oraz zasady ich prowadzenia, „Zeszyty Naukowe Akademii Marynarki Wojennej”, no 1 (168), pp. 101-119.

  • ZAHARNA R.S. (1995), Understanding Cultural Preferences of Arab Communication Patterns, „Public Rela-tions Review” no 21 (3), pp. 241-255.

  • ZIĘBA A. (2008), Język a kultura. Komunikacja werbalna w wybranych polskich, brytyjskich i amerykańskich programach telewizyjnych, „Investigationes Linguisticae”, vol. 14, pp. 250-263.

OPEN ACCESS

Journal + Issues

Search