Wykorzystanie metod cytogenetycznych i molekularnych w ocenie statusu genetycznego oraz przebieg leczenia u pacjenta z rzadką dziecięcą postacią ALL BCR-ABL1-like spowodowaną translokacją t(9;10)(q34;q22)

Open access

Streszczenie

Badania cytogenetyczne są niezbędne w ocenie czynników rokowniczych w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) u dzieci. Głównymi niekorzystnymi czynnikami rokowniczymi są: translokacja t(9;22) prowadząca do fuzji genów BCR-ABL1 oraz translokacje chromosomu 11 w prążku 11q23, warunkujące rearanżację genu KMT2A. Gen ABL1 może tworzyć fuzję z kilkoma innymi genami, prowadząc do profilu ekspresji zbliżonego do obserwowanego w Ph(+) ALL. Przypadki ALL z takimi fuzjami genetycznymi zostały zakwalifikowane do nowego podtypu określanego jako BCR-ABL1-like. W pracy przedstawiamy rolę badań cytogenetycznych i molekularnych w terapii 14-miesięcznego chłopca z rozpoznaniem common ALL. Podczas diagnostyki ALL za pomocą badania FISH wykluczono fuzję genów BCRABL1 i rearanżację genu KMT2A. Stwierdzono natomiast obecność trzech i czterech sygnałów genu ABL1. Analiza kariotypu i dodatkowo wykonane badania FISH pozwoliły ustalić kariotyp pacjenta jako nieprawidłowy, złożony z ewolucją klonalną. Zaobserwowane punkty pęknięć wskazywały na możliwość zaangażowania w fuzję genu ZMIZ1. Obecność genu fuzyjnego ZMIZ1-ABL1 została stwierdzona metodą multiplex PCR i potwierdzona sekwencjonowaniem metodą Sangera. Gen fuzyjny ZMIZ1-ABL1 może kodować aktywowaną konstytutywnie formę kinazy tyrozynowej, dlatego stanowi on potencjalny cel działania leków będących inhibitorami tych enzymów. Z uwagi na nieliczne odnotowane przypadki fuzji genów ZMIZ1-ABL1 istnieje konieczność przyglądania się z uwagą efektom leczenia u pacjentów obciążonych tą translokacją. Nasz manuskrypt przedstawia przypadek ZMIZ1-ABL1 pozytywnego ALL, zarówno opracowanie diagnostyczne, jak i dane kliniczne pacjenta.

WSTĘP

Badania cytogenetyczne są niezbędne w ocenie czynników rokowniczych w ostrej białaczce limfoblastycznej (acute lymphoblastic leukemia – ALL) u dzieci. Do niekorzystnych czynników rokowniczych w ALL u dzieci zalicza się: translokację t(9;22) prowadzącą do fuzji genów BCR-ABL1, translokacje chromosomu 11 w prążku 11q23, warunkujące rearanżację genu KMT2A oraz hipodiploidię [1, 2]. Gen ABL1 może tworzyć fuzję z innymi genami partnerskimi, prowadząc do profilu ekspresji zbliżonego do obserwowanego w ALL BCRABL1-pozytywnej. Przypadki ALL z takimi fuzjami genowymi zostały zakwalifikowane do nowego podtypu, określanego jako BCR-ABL1-like [3, 4]. W naszej pracy przedstawiamy diagnostykę i leczenie 14-miesięcznego chłopca, u którego stwierdzono ALL BCR-ABL1-like.

OPIS PRZYPADKU I WYNIKI BADAŃ

Chłopiec został przekazany w styczniu 2017 r. do Katedry i Kliniki Pediatrii, Hematologii i Onkologii WUM z powodu podejrzenia choroby rozrostowej, wysuniętego na podstawie obecności 3% blastów we krwi obwodowej, leukopenii, neutropenii oraz niedokrwistości. Dziecko gorączkowało do 40°C przez 4 dni, bez uchwytnych cech infekcji w badaniu przedmiotowym i z tego powodu było leczone antybiotykami. Pancytopenia krwi obwodowej i odmłodzenie w układzie białokrwinkowym (3% blastów) oraz utrzymująca się gorączka, zadecydowały o wykonaniu biopsji aspiracyjnej szpiku. W wykonanym badaniu stwierdzono podwyższoną liczbę blastów do 19%. Z uwagi na niejasny wynik oceny morfologicznej, pobranie powtórzono po 4 dniach – wówczas stwierdzono odsetek blastów w ocenie morfologicznej nieprzekraczający normy 5%. Wykonane jednocześnie badanie immunofenotypowe było zgodne z oceną morfologiczną. U pacjenta rozpoznano odczyn blastyczny w przebiegu gorączki neutropenicznej. Po zakończeniu antybiotykoterapii, ze znormalizowanymi wartościami morfologii, chłopiec został wypisany do domu. W kolejnym miesiącu dziecko było dwukrotnie hospitalizowane w szpitalu rejonowym z powodu obturacyjnego zapalenia oskrzeli i małopłytkowości (najprawdopodobniej pierwotnej małopłytkowości immunologicznej ITP) w przebiegu infekcji górnych dróg oddechowych. Z powodu małopłytkowości był on leczony za pomocą dożylnych preparatów immunoglobulin (IVIG) z dobrym efektem. W badaniach kontrolnych morfologii z rozmazem ręcznym, wykonanych na początku marca 2017 r., poza łagodną niedokrwistością nie stwierdzono nieprawidłowości. W połowie marca pacjent został ponownie przyjęty do Kliniki z powodu podejrzenia choroby rozrostowej, na podstawie rutynowo wykonanej morfologii, w której stwierdzono: WBC 27 × 103/µl, LYMPH 87%, HGB 10,2 g/dl, PLT 65 × 103/µl. Przy przyjęciu chłopiec był w stanie dobrym, bez klinicznych cech infekcji. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono: WBC 29 × 103/µl, HGB 9,8 g/dl, PLT 65 × 103/µl, URCA (kwas moczowy) 5,2 mmol, LDH 1850 j.m./l. Na podstawie badań cytomorfologicznych i immunofenotypowych, wykonanych z krwi obwodowej i szpiku (blasty odpowiednio 66% i 88,6%), rozpoznano B-komórkową ALL typu common bez zajęcia ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Chłopiec został zakwalifikowany do leczenia zgodnie z protokołem ALL IC-BFM 2009 (ALL Intercontinental-BFM 2009). W 8. dobie stwierdzono dobrą odpowiedź na leczenie, a w 15. dobie szpik M2 oraz minimalną chorobę resztkową (minimal residual disease – MRD) 10,7% – ocenione metodą cytometrii przepływowej, co było podstawą zmiany grupy terapeutycznej na grupę wysokiego ryzyka. Obligatoryjne badania FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ) nie wykazały obecności fuzji genów BCR-ABL1 (Dual Color, Dual Fusion, Vysis) ani rearanżacji genu KMT2A (Dual Color, Break Apart, Vysis), stwierdzono natomiast obecność 3 i 4 sygnałów genu ABL1, odpowiednio w 46,5% i 3,5% jąder interfazowych (Ryc. 1). Taki obraz mógł wskazywać na powielenie genu ABL1 do odpowiednio 3 i 4 kopii lub fuzji z innym niż BCR partnerem genowym. Analiza kariotypu pacjenta wykazała obecność tylko 2 nieprawidłowych metafaz (Ryc. 2A i 2B). Ich obraz wykluczył powielenie genu ABL1 w mechanizmie polisomii chromosomu 9, stwierdzono bowiem obecność translokacji pomiędzy chromosomami 9 i 10 (Ryc. 3). W drugiej z nieprawidłowych metafaz zaobserwowano dodatkowy chromosom grupy C. Ze względu na obecność w badaniu FISH klonu z 4 sygnałami genu ABL1 oraz struktury obserwowanego chromosomu markerowego, zachodziło podejrzenie powielenia nieprawidłowego pochodnego chromosomu 10. Badanie FISH z zastosowaniem sondy PTEN/CEP10 (Dual Color, Vysis) pozwoliło na potwierdzenie tego podejrzenia (trzeci sygnał centromeru chromosomu 10). Dodatkowo metafaza obecna na preparacie FISH, pozwoliła na stwierdzenie przeniesienia nienaruszonego genu PTEN na pochodny chromosom 9 (Ryc. 3). Ta obserwacja, przewidywane na postawie kariotypu punkty pęknięć oraz analiza literatury, pozwoliły na wytypowanie genu ZMIZ1 jako genu partnerskiego w obserwowanej translokacji [5, 6]. Poza translokacją t(9;10), w obrazie nieprawidłowych metafaz stwierdzono również trisomię chromosomu 21, co potwierdzono badaniem FISH sondą ETV6/RUNX1 (Dual Color, Extra Signal, Vysis), wykluczając jednocześnie fuzję tych genów. Ostateczny kariotyp pacjenta został opisany jako nieprawidłowy, złożony, męski z ewolucją klonalną: 47,XY,t(9;10) (q34;q22),+21[1]/48,sl,+der(10)t(9;10)[1]/46,XY[21].

Ryc. 1
Ryc. 1

Obraz badania FISH z sondą BCR/ABL (DC, DF, Vysis). Powielenie sygnałów genu ABL1 do trzech i czterech kopii. Sygnał genu ABL1 (czerwony), sygnał genu BCR (zielony)

Fig. 1. Image of the FISH study with the BCR/ABL probe (DC, DF, Vysis). Multiplication of ABL1 gene signals to three and four copies. ABL1 gene signal (red), BCR gene signal (green)

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

Ryc. 2A
Ryc. 2A

Analiza cytogenetyczna. Kariotyp: 47,XY,t(9;10) (q34;q22),+21

Fig. 2A. Cytogenetic analysis. Karyotype: 47,XY,t(9;10) (q34;q22),+21

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

Ryc. 2B
Ryc. 2B

Analiza cytogenetyczna. Kariotyp: 48,XY,t(9;10) (q34;q22),+der(10)t(9;10),+21. Widoczny dodatkowy, pochodny chromosom der(10) odpowiadający czwartemu sygnałowi genu ABL1

Fig. 2B. Cytogenetic analysis. Karyotype: 48,XY,t(9;10) (q34;q22),+der(10)t(9;10),+21. Visible additional derivated chromosome der(10) corresponding to the fourth ABL1 gene signal

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

Ryc. 3
Ryc. 3

Obraz badania FISH z sondą CEP10/PTEN (DC, Vysis) na metafazie. Sygnał centromeru chromosomu 10 (zielony), sygnał genu PTEN (czerwony). Widoczny prawidłowy chromosom 10 (z sygnałem centromeru i genu PTEN), pochodny chromosom der(9) oraz dwa pochodne chromosomy der(10)

Fig. 3. Image of the FISH test with the CEP10/PTEN probe (DC, Vysis) on metaphase. Chromosome 10 centromere signal (green), PTEN gene signal (red). Visible normal chromosome 10 (with a centromere and PTEN gene signal), derivative chromo-some der(9) and two derivative chromosomes der(10)

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

Badania cytogenetyczne wykonano z komórek szpiku pacjenta z 24-godzinnej niestymulowanej hodowli in vitro, wykorzystując barwienie prążkowe metodą GTG i CBG oraz technikę FISH. Obecność genu fuzyjnego ZMIZ1-ABL1 potwierdzono w badaniach molekularnych. RNA został wyizolowany z komórek jednojądrzastych pacjenta za pomocą zmodyfikowanej metody Chomczyńskiego. Następnie 1 μg RNA został przepisany przy użyciu odwrotnej transkryptazy na cDNA. Integralność RNA została oceniona poprzez ekspresję genu GUS. Obecność genu fuzyjnego ZMIZ1-ABL1 została wykryta przy użyciu metody multipleksowej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Sekwencje starterów użytych do reakcji zostały wcześniej opublikowane [7]. Następnie uzyskany produkt PCR został zwizualizowany w 1,5% żelu agarozowym i miał długość około 950 par zasad (Ryc. 4). W celu potwierdzenia obecności genu fuzyjnego ZMIZ1-ABL1 i lokalizacji miejsc złamań genów, produkt PCR został zsekwencjonowany za pomocą metody Sangera (Ryc. 5). W opisanym powyżej przypadku miejsca złamań wystąpiły pomiędzy eksonem 18 genu ZMIZ1 a eksonem 2 genu ABL1. Badania molekularne całogenomowe z użyciem metody macierzy SNP CytoScanHD (Affymetrix) umożliwiły rozpoznanie mozaikowej trisomii chromosomu 14 (około 50% komórek), chromosomu 21 (około 60% komórek) oraz dodatkowo stwierdzono delecje w regionach: 6p22.2(26037403_26102630), w obrębie genu HFE, 10p13(17092235_17121697), w obrębie genu CUBN, 12p13.2(11956309_11958210), w obrębie genu ETV6 (Ryc. 6). Materiałem do badania był genomowy DNA wyizolowany ze szpiku kostnego pacjenta. Wynik opracowano przy pomocy analizy komputerowej z użyciem programu ChAS v 3.1.0.15. Jakość badania oceniono według parametrów snpQC (16.9), mapd (0,18) i wavinessSd (0,12). Ilość zmienionych regionów została znormalizowana przy użyciu modelu referencyjnego NA33. Stwierdzenie u chłopca fuzji genów ZMIZ1-ABL1 z panelu B-OBL BCR-ABL1-like stało się powodem zakwalifikowania go w dalszym etapie leczenia do przeszczepienia macierzystych komórek hemopoetycznych w pełnej remisji. W 33. dobie leczenia według programu ALL IC-BFM 2009, w planowym kontrolnym badaniu szpiku stwierdzono szpik aplastyczny, w 40. dobie pancytopenię krwi obwodowej. Pełną remisję określono u dziecka dopiero w 47. dobie leczenia. W ocenie remisji wykorzystano również m.in. badania genetyczne, tj. badanie FISH z sondą BCR/ABL i badanie molekularne (ocena obecności genu fuzyjnego ZMIZ1-ABL1). Okres chemioterapii był powikłany epizodami pancytopenii, gorączki neutropenicznej i zapalenia śluzówek po wlewach metotreksatu. Pacjent po leczeniu indukcyjnym (prot. IA i IB Augmented) i konsolidacyjnym (bloki HR1, HR2 i HR3) miał wykonane przeszczepienie komórek hematopoetycznych od całkowicie zgodnego w układzie HLA dawcy niespokrewnionego (10/10 antygenów). Okres poprzeszczepowy nie był powikłany ostrą chorobą przeszczep przeciwko gospodarzowi (graft-versus-host disease – GvHD). Ze względu na 5% chimeryzm autologiczny, miał on wcześniej zakończoną immunosupresję prowadzoną za pomocą cyklosporyny. Badania kontrolne szpiku wykonane w grudniu 2018 r. wykazały 100% chimeryzm dawcy i utrzymującą się remisję.

Ryc. 4
Ryc. 4

Obraz rozdziału elektroforetycznego produktu PCR w 1,5% żelu agarozowym

Fig. 4. Image of electrophoretic separation of the PCR product in 1.5% agarose gel

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

Ryc. 5
Ryc. 5

Chromatogram z miejscami złamań genów ZMIZ1 i ABL1

Fig. 5. Chromatogram of ZMIZ1 and ABL1 gene breakpoints

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

Ryc. 6
Ryc. 6

Analiza metodą mikromacierzy całogenomowych (CytoScan HD) w kierunku detekcji zmian w liczbie kopii materiału genetycznego. Wynik wskazuje na obecność trisomii chromosomów 14 i 21 oraz mikrodelecji w obrębie genów CUBN, ETV6 i HFE

Fig. 6. Analysis using the whole genome microarray (CytoScan HD) method for detecting copy number variation (CNV) of genetic material. The result indicates the presence of trisomies of chromosomes 14 and 21 and microdeletion involving the CUBN, ETV6 and HFE genes

Citation: Acta Haematologica Polonica 50, 4; 10.2478/ahp-2019-0034

DYSKUSJA

Translokacja t(9;10)(q34;q22) prowadzi do fuzji genów ZMIZ1-ABL1 w wyniku złamania w eksonie 14 lub 18 genu ZMIZ1, z eksonem 2 genu ABL1 [4, 5, 7]. Transkrypt ZMIZ1-ABL1 ulega translacji do chimerycznego białka o wielkości 197 kDa i zawiera bogatą w prolinę domenę białka ZMIZ1 oraz domenę kinazową białka ABL1 [5]. Prawdopodobnie posiada ono zdolność transformacji komórki poprzez konstytutywną aktywację kinazy tyrozynowej. Dlatego u pacjentów z tym genem fuzyjnym korzystne może okazać się stosowanie inhibitorów kinaz tyrozynowych [7]. Zaobserwowana przez nas translokacja występuje głównie u młodych osób z częstością poniżej 1% [4, 6]. Opisany przez nas przypadek, z uwagi na zdiagnozowane aberracje typu BCR-ABL1-like ALL, został zaliczony do grupy wysokiego ryzyka i tym samym zakwalifikowany do procedury przeszczepowej allo-HSCT. Ta ścieżka terapeutyczna choć agresywna i niepozbawiona skutków ubocznych, być może przyczyniła się do osiągnięcia długotrwałej remisji. U chłopca nie zaistniała zatem konieczność leczenia inhibitorami kinaz tyrozynowych (tyrosine kinase inhibitor – TKI). Z uwagi jednak na nieliczne odnotowane przypadki fuzji genów ZMIZ1-ABL1 istnieje konieczność przyglądania się z uwagą efektom leczenia u pacjentów obciążonych tą translokacją, w tym tych, którzy poddani zostaną terapii eksperymentalnej z zastosowaniem TKI.

PODSUMOWANIE

Pełne ustalenie obrazu zmian genetycznych w komórkach nowotworowych oraz ich wykorzystanie w trakcie leczenia, wymaga współpracy zespołów cytogenetycznych i molekularnych oraz lekarza prowadzącego. Badanie kariotypu jest nadal istotną metodą całogenomową, pozwalającą na ocenę obecności zmian zarówno zrównoważonych, jak i niezrównoważonych, które mogą mieć istotny wpływ na podejmowane decyzje terapeutyczne. Jednakże z uwagi na jego ograniczoną rozdzielczość, należy zaobserwowane fuzje genowe potwierdzać metodami cytogenetyki molekularnej (FISH) lub genetyki molekularnej. Wnikliwa ocena statusu genetycznego pozwala również na wyodrębnienie tych zmian, które mogą zostać wykorzystane w monitorowaniu przebiegu leczenia pacjenta lub stwierdzeniu ewentualnej wznowy. Techniki molekularne, takie jak analiza mikromacierzy pozwalają na ustalenie zmian niezrównoważonych, ale nie znajdują zastosowania w identyfikacji aberracji zrównoważonych. Należy pamiętać, że każda ze stosowanych współcześnie metod diagnostyki genetycznej, posiada swoje ograniczenia. Dlatego powinny być wykorzystywane łącznie, zwłaszcza w trakcie badań diagnostycznych przed rozpoczęciem leczenia.

Wkład autorów / Authors’ contributionAK – 54%, AP – 7%, AS – 5%, KK – 10%, KP – 6%, BS – 5%, ML – 4%, ML – 5%, ECh-M – 4%
Konflikt interesów / Conflict of interestNie występuje.
Finansowanie / Financial supportNie występuje.
Etyka/EthicsTreści przedstawione w artykule są zgodne z zasadami Deklaracji Helsińskiej, dyrektywami UE oraz ujednoliconymi wymaganiami dla czasopism biomedycznych.

Piśmiennictwo

References

  • [1]

    Moorman AV. The clinical relevance of chromosomal and genomic abnormalities in B-cell precursor acute lymphoblastic leukaemia. Blood Rev 2012;26(3):123–35.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
  • [2]

    Mrózek K Harper DP Aplan PD. Cytogenetics and molecular genetics of acute lymphoblastic leukemia. Hematol Oncol Clin North Am 2009;23(5):991–1010.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
  • [3]

    Tasian SK Loh ML Hunger SP. Philadelphia chromosome-like lymphoblastic leukemia. Blood 2017;130(19):2064–72.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
  • [4]

    Boer JM Steeghs EM Marchante JR et al. Tyrosine kinase fusion genes in pediatric BCR-ABL1-like acute lymphoblastic leukemia. Oncotarget 2017;8(3):4618–28.

    • PubMed
    • Export Citation
  • [5]

    Soler G Radford-Weiss I Ben-Abdelali R et al. Fusion of ZMIZ1 to ABL1 in a B-cell acute lymphoblastic leukaemia with a t(9;10)(q34;q22.3) translocation. Leukemia 2008;22(6):1278–80.

    • Crossref
    • Export Citation
  • [6]

    Harrison CJ Johansson B. Acute lymphoblastic leukemia. In: Heim S Mitelman F editors. Cancer Cytogenetics: Chromosomal and Molecular Genetic Aberrations of Tumor Cells Fourth Edition. Wiley Blackwell; 2015 p. 198–251.

    • Crossref
    • Export Citation
  • [7]

    Roberts KG Li Y Payne-Turner D et al. Targetable kinase-activating lesions in Ph-like acute lymphoblastic leukemia. N Engl J Med 2014;371(11):1005–15.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation

If the inline PDF is not rendering correctly, you can download the PDF file here.

  • [1]

    Moorman AV. The clinical relevance of chromosomal and genomic abnormalities in B-cell precursor acute lymphoblastic leukaemia. Blood Rev 2012;26(3):123–35.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
  • [2]

    Mrózek K Harper DP Aplan PD. Cytogenetics and molecular genetics of acute lymphoblastic leukemia. Hematol Oncol Clin North Am 2009;23(5):991–1010.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
  • [3]

    Tasian SK Loh ML Hunger SP. Philadelphia chromosome-like lymphoblastic leukemia. Blood 2017;130(19):2064–72.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
  • [4]

    Boer JM Steeghs EM Marchante JR et al. Tyrosine kinase fusion genes in pediatric BCR-ABL1-like acute lymphoblastic leukemia. Oncotarget 2017;8(3):4618–28.

    • PubMed
    • Export Citation
  • [5]

    Soler G Radford-Weiss I Ben-Abdelali R et al. Fusion of ZMIZ1 to ABL1 in a B-cell acute lymphoblastic leukaemia with a t(9;10)(q34;q22.3) translocation. Leukemia 2008;22(6):1278–80.

    • Crossref
    • Export Citation
  • [6]

    Harrison CJ Johansson B. Acute lymphoblastic leukemia. In: Heim S Mitelman F editors. Cancer Cytogenetics: Chromosomal and Molecular Genetic Aberrations of Tumor Cells Fourth Edition. Wiley Blackwell; 2015 p. 198–251.

    • Crossref
    • Export Citation
  • [7]

    Roberts KG Li Y Payne-Turner D et al. Targetable kinase-activating lesions in Ph-like acute lymphoblastic leukemia. N Engl J Med 2014;371(11):1005–15.

    • Crossref
    • PubMed
    • Export Citation
Search
Journal information
Impact Factor


CiteScore 2018: 0.17

SCImago Journal Rank (SJR) 2018: 0.112
Source Normalized Impact per Paper (SNIP) 2018: 0.108

Figures
  • View in gallery

    Obraz badania FISH z sondą BCR/ABL (DC, DF, Vysis). Powielenie sygnałów genu ABL1 do trzech i czterech kopii. Sygnał genu ABL1 (czerwony), sygnał genu BCR (zielony)

    Fig. 1. Image of the FISH study with the BCR/ABL probe (DC, DF, Vysis). Multiplication of ABL1 gene signals to three and four copies. ABL1 gene signal (red), BCR gene signal (green)

  • View in gallery

    Analiza cytogenetyczna. Kariotyp: 47,XY,t(9;10) (q34;q22),+21

    Fig. 2A. Cytogenetic analysis. Karyotype: 47,XY,t(9;10) (q34;q22),+21

  • View in gallery

    Analiza cytogenetyczna. Kariotyp: 48,XY,t(9;10) (q34;q22),+der(10)t(9;10),+21. Widoczny dodatkowy, pochodny chromosom der(10) odpowiadający czwartemu sygnałowi genu ABL1

    Fig. 2B. Cytogenetic analysis. Karyotype: 48,XY,t(9;10) (q34;q22),+der(10)t(9;10),+21. Visible additional derivated chromosome der(10) corresponding to the fourth ABL1 gene signal

  • View in gallery

    Obraz badania FISH z sondą CEP10/PTEN (DC, Vysis) na metafazie. Sygnał centromeru chromosomu 10 (zielony), sygnał genu PTEN (czerwony). Widoczny prawidłowy chromosom 10 (z sygnałem centromeru i genu PTEN), pochodny chromosom der(9) oraz dwa pochodne chromosomy der(10)

    Fig. 3. Image of the FISH test with the CEP10/PTEN probe (DC, Vysis) on metaphase. Chromosome 10 centromere signal (green), PTEN gene signal (red). Visible normal chromosome 10 (with a centromere and PTEN gene signal), derivative chromo-some der(9) and two derivative chromosomes der(10)

  • View in gallery

    Obraz rozdziału elektroforetycznego produktu PCR w 1,5% żelu agarozowym

    Fig. 4. Image of electrophoretic separation of the PCR product in 1.5% agarose gel

  • View in gallery

    Chromatogram z miejscami złamań genów ZMIZ1 i ABL1

    Fig. 5. Chromatogram of ZMIZ1 and ABL1 gene breakpoints

  • View in gallery

    Analiza metodą mikromacierzy całogenomowych (CytoScan HD) w kierunku detekcji zmian w liczbie kopii materiału genetycznego. Wynik wskazuje na obecność trisomii chromosomów 14 i 21 oraz mikrodelecji w obrębie genów CUBN, ETV6 i HFE

    Fig. 6. Analysis using the whole genome microarray (CytoScan HD) method for detecting copy number variation (CNV) of genetic material. The result indicates the presence of trisomies of chromosomes 14 and 21 and microdeletion involving the CUBN, ETV6 and HFE genes

Metrics
All Time Past Year Past 30 Days
Abstract Views 0 0 0
Full Text Views 108 108 57
PDF Downloads 34 34 19