Search Results

1 - 2 of 2 items

  • Keyword: fibrosis score x
Clear All Modify Search
Effect of pentoxifylline on histological activity and fibrosis of nonalcoholic steatohepatitis patients: A one year randomized control trial

Abstract

Background and Objectives

To observe the effect of Pentoxifylline for 1 year on hepatic histological activity and fibrosis of nonalcoholic steatohepatitis (NASH).

Materials and Methods

A single center, open label Randomized Control Trial. Patients were included if they had ultrasonographic evidence of fatty liver and nonalcoholic fatty liver disease activity score (NAS) ≥ 5 on liver histology. A total of 35 patients were selected; 25 of PL (Experimental) group and 10 of L (Control) group. PL group received 400 mg pentoxifylline thrice daily along with lifestyle modification and there was only lifestyle modification for the L group. After one year, NAS and fibrosis was compared in both groups.

Results

In PL group, NAS improved 2.10 ± 1.07; whereas in L group, NAS was 0.90 ± 0.99 (P = 0.006). As per the protocol analysis, NAS ≥ 2 improved in 15/20 (75%) in PL group and in 3/10 (30%) in L group (P = 0.018). In PL group, the individual component of NAS, steatosis improved from 2.30 ± 0.66 to 0.95 ± 0.76 (P = 0.000), lobular inflammation from 1.65 ± 0.59 to 1.05 ± 0.51 (P = 0.002) and hepatocyte ballooning from 1.50 ± 0.51 to 1.30 ± 0.57 (P = 0.258). In L group, steatosis improved from 2.30 ± 0.68 to 1.40 ± 1.08 (P = 0.01), lobular inflammation and hepatocyte ballooning did not improve. The fibrosis score did not improve in any group. In PL group, NAS improved significantly (P = 0.027; OR=22.76, CI=1.43-362.40) independent of weight reduction.

Conclusion

Pentoxifylline for 1 year improves the hepatic histological activity but not fibrosis of NASH patients.

Open access
Znaczenie badań molekularnych dla oceny ryzyka i rokowania u chorych na pierwotne włóknienie szpiku w oparciu o wskaźniki prognostyczne IPSS, DIPSS oraz MIPSS

Streszczenie

Ocena ryzyka w przebiegu PMF opiera się o powszechnie uznawane skale prognostyczne. Wskaźniki IPSS oraz DIPSS bazują na parametrach klinicznych pacjenta, natomiast skala MIPSS uwzględnia dodatkowo mutacje somatyczne. Celem niniejszej pracy było dokonanie oceny ryzyka u chorych na PMF z wykorzystaniem skal IPSS, DIPSS i MIPSS oraz porównanie wyników stratyfikacji w oparciu o te wskaźniki. Według IPSS, DIPSS i MIPSS 10% pacjentów zostało zakwalifikowanych do grupy niskiego ryzyka, odpowiednio 40%, 60% i 35% do pośredniego – 1, a 25%, 20% i 55% do pośredniego – 2. Według IPSS i DIPSS 25% i 10% pacjentów zaszeregowano do grupy wysokiego ryzyka, według MIPSS żaden chory nie spełniał kryteriów kwalifikujących do tej grupy. Do wyższej kategorii ryzyka według MIPSS zakwalifikowano odpowiednio 25% oraz 35% pacjentów kwalifikowanych do niższej kategorii przy pomocy wskaźników IPSS oraz DIPSS (odpowiednio 15% i 23% pacjentów zmieniło kategorię ryzyka z pośredniego – 1 według IPSS i DIPSS na ryzyko pośrednie – 2 według MIPSS). Do niższej kategorii ryzyka według MIPSS przydzielono w sumie 45% pacjentów z kategorii większego ryzyka według skali IPSS i 20% według skali DIPSS. Zastosowanie skali prognostycznej MIPSS może zapewnić większą trafność w identyfikacji osób należących do wyższych kategorii ryzyka i doprowadzić do zmiany leczenia obejmującego także procedurę allo-HSCT.

Open access