Search Results

You are looking at 1 - 3 of 3 items for

  • Author: Emilia Dadura x
Clear All Modify Search
Open access

Emilia Dadura and Agnieszka Wójcik

Streszczenie

Wstęp: Relacja fizjoterapeuta - pacjent jest specyficznym rodzajem kontaktu, ponieważ w jej ramach dochodzi do naruszania granic definiowanych przez normy społeczno - kulturowe, chociażby poprzez osobiste pytania czy też fizyczny kontakt, wymagany w trakcie niektórych procedur diagnostyczno - leczniczych. Relacja terapeutyczna generuje pewien rodzaj bliskości, gdyż w trakcie leczenia dochodzi do kontaktu pomiędzy fizjoterapeutą a pacjentem na płaszczyźnie fizycznej, psychicznej i społecznej. Tego typu sytuacja może sprzyjać próbom naruszania granic przez każdą ze stron interakcji.

Celem badań pilotażowych było ukazanie z perspektywy fizjoterapeuty problemu granic w relacji terapeutycznej oraz nakreślenie obszarów, które w przyszłości należałoby zbadać w ramach tego zagadnienia.

Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 80 losowo wybranych fizjoterapeutów (39K/41M) z czterech placówek. Posłużono się autorską ankietą, wypełnianą anonimowo (28 pytań - zamknięte, otwarte i półotwarte).

Wyniki: 56% badanych nie doświadczało naruszania granic ze strony pacjentów, 37% zetknęło się z tym problemem, podając najczęściej dotyk z podtekstem seksualnym, usiłowanie pocałunku i agresję. Znaczna większość respondentów (65%) uznała, że normy ograniczające kontakty seksualne z pacjentami są słuszne i należy ich przestrzegać, z czego 26% dopuszczało odstępstwa od wspomnianych norm. Dla 86% badanych płeć pacjenta nie miała znaczenia, 14% respondentów preferowało pracę z kobietami.

Wnioski: Większość fizjoterapeutów w trakcie wykonywania czynności zawodowych nie doświadcza ze strony pacjentów naruszania dopuszczalnych granic kontaktu fizycznego. Badani, mimo iż w większości akceptują zasadność istnienia granic etycznych dotyczących kontaktów intymnych z pacjentami, dopuszczają od nich pewne odstępstwa. Płeć leczonego pacjenta i związana z nią sfera seksualna zdaje się nie stanowić dla fizjoterapeutów znaczącej bariery w trakcie pracy manualnej.

Open access

Emilia Dadura, Agnieszka Wójcik and Jan Gajewski

Streszczenie

Wstęp: Dotyk obecny jest w każdym obszarze życia człowieka. Za jego pośrednictwem ludzie odbierają i poznają otaczający ich świat, komunikują emocje i tworzą silne więzi. Dotyk jest istotnym elementem każdej relacji, a szczególnie relacji fizjoterapeuta - pacjent, gdyż jest on jednym z podstawowych narzędzi, jakimi fizjoterapeuta posługuje się w pracy na co dzień.

Celem niniejszych pilotażowych badań była próba oceny, jak fizjoterapeuci postrzegają dotyk i czy wykorzystują w praktyce wskazówki dotyczące warunków i sposobu jego stosowania.

Materiał i metody: Badaniem objęto 80 losowo wybranych fizjoterapeutów (39K/41M). Średni wiek badanych 30,36 lat (SD 6,62), a średni staż pracy 6,62 lat (SD 5,05). Posłużono się autorską ankietą (28 pytań), dotyczącą 3 obszarów: postaw fizjoterapeutów wobec dotyku, psychologicznych aspektów dotyku oraz warunków zapewniających jego właściwy komfort.

Wyniki: Uzyskane odpowiedzi wskazują, iż badani fizjoterapeuci traktują dotyk głównie jako techniczne narzędzie do zbierania informacji i prowadzenia terapii. Respondenci są świadomi tego, iż dotyk wpływa na ciało i psychikę pacjenta, oraz że jest to akt dwukierunkowy fizjoterapeuta <=> pacjent. Większość badanych nie doświadcza żadnych emocji, dotykając pacjenta. Badani utrzymują, iż stosują w praktyce zalecenia związane z poszanowaniem prawa pacjenta do autonomii, intymności, informacji oraz zachowaniem właściwej dbałości o higienę, komfort i bezpieczeństwo pacjenta w trakcie prowadzonego zabiegu.

Wnioski: Uzyskane dane pozwalają sądzić, iż badani postrzegają dotyk w sposób bardzo techniczny, zaniedbując jednocześnie jego wymiar psychospołeczny. Badani znają i przestrzegają w praktyce zaleceń dotyczących warunków oraz sposobu stosowania dotyku

Open access

Emilia Dadura, Piotr Stępień, Dagmara Iwańska and Agnieszka Wójcik

Abstract

Introduction: The problem of constipation in Poland concerns 13.4% of the healthy population. In the case of patients treated with opioids, this number increases to 70-90%, which constitutes a serious problem that lowers the patients’ quality of life. The aim of the study was to assess the effects of abdominal massage, which successfully reduces constipation in various diseases, on palliative care patients. Material and methods: The research included 18 patients of a palliative care facility (mean age 78.3 ± 10 years), 11 of whom completed the study. The study participants were randomly divided into two groups, i.e. a pilot group (abdominal massage and kinesiotherapy) and a control group (kinesiotherapy). The therapy lasted 8 weeks and blind evaluation was carried out once per week. The study involved evaluating constipation intensity (The Bowel Function Index), the frequency of defecation (medical documentation) and abdomen circumference (anthropometric tape). The collected data were analysed statistically with the use of Statistica software. Results: The observed differences between the studied groups undergoing different therapies in subsequent weeks were not statistically significant. However, in the group in which abdominal massage was implemented, a decrease in the intensity of constipation, an increase in the frequency of defecation and a reduction in abdomen circumference were noted compared to the control group. The patients also indicated additional positive effects of this form of therapy, i.e. an improvement in breathing, easier urination, release of excessive gas and abdominal pain reduction. Conclusions: The collected data led to the conclusion that abdominal massage may result in a decrease in disorders accompanying opioid-induced constipation. Therefore, it is worth considering the implementation of this form of therapy in the case of patients in an advanced stage of cancer. There is also a need for further research in this field which will include a larger number of patients.