Browse

1 - 10 of 765 items :

  • Clinical Medicine x
  • Haematology, Oncology x
Clear All
Sequential intra-arterial infusion of 90Y-resin microspheres and mitomycin C in chemo refractory liver metastatic breast cancer patients: a single centre pilot study

Abstract

Background

The aim of the study was to evaluate the safety and feasibility of intra-arterial mitomycin C (MMC) infusion after selective internal radiation therapy (SIRT) using Yttrium-90 (90Y) resin microspheres in liver metastatic breast cancer (LMBC) patients.

Patients and methods

The prospective pilot study included LMBC patients from 2012–2018. Patients first received infusion of 90Y resin microspheres, after 6–8 weeks response to treatment was assessed by MRI, 18F-FDG PET/CT and laboratory tests. After exclusion of progressive disease, MMC infusion was administrated 8 weeks later in different dose cohorts; A: 6 mg in 1 cycle, B: 12 mg in 2 cycles, C: 24 mg in 2 cycles and D: maximum of 72 mg in 6 cycles. In cohort D the response was evaluated after every 2 cycles and continued after exclusion of progressive disease. Adverse events (AE) were reported according to CTCAE version 5.0.

Results

Sixteen patients received 90Y treatment. Four patients were excluded for MMC infusion, because of extra hepatic disease progression (n = 3) and clinical and biochemical instability (n = 1). That resulted in the following number of patient per cohort; A: 2, B: 1, C: 3 and D: 6. In 4 of the 12 patients (all cohort D) the maximum dose of MMC was adjusted due biochemical toxicities (n = 2) and progressive disease (n = 2). One grade 3 AE occurred after 90Y treatment consisting of a gastrointestinal ulcer whereby prolonged hospitalization was needed.

Conclusions

Sequential treatment of intra-arterial infusion of MMC after 90Y SIRT was feasible in 75% of the patients when MMC was administrated in different escalating dose cohorts. However, caution is needed to prevent reflux after 90Y SIRT in LMBC patients.

Open access
Retrospective analysis of treatment-naive Slovenian patients with metastatic melanoma treated with pembrolizumab – real-world experience

Abstract

Background

Based on recent data from clinical trials, the immune checkpoint inhibitor pembrolizumab prolongs survival and has a good toxicity profile in patients with advanced or metastatic melanoma. However, the question remains whether these results are transmitted into daily clinical practice. The aim of this study was to assess the efficacy and toxicity of pembrolizumab in treatment-naive patients with metastatic melanoma in everyday clinical practice in Slovenia and compare it to the results from clinical trials.

Patients and methods

This observational retrospective cohort study included 138 consecutive metastatic treatment-naive melanoma patients treated with pembrolizumab at the Institute of Oncology Ljubljana in Slovenia, from January 2016 to December 2018. Patient and treatment characteristics were retrospectively collected from hospital data base. Statistical data was obtained using the SPSS software version 22. Survival rate was calculated with the Kaplan-Meier method. Observation period took place between January 2016 and the end of June 2019.

Results

The estimated median overall survival (OS) was 25.1 months (95% CI, 14.6–35.6) and the median progression-free survival (PFS) was 10.7 months (95% CI, 5.9–15.4). Among all patients, 29 (21.0%) achieved complete response, 31 (22.5%) partial response and 23 (16.7%) reached stable disease. The number of organs with metastatic involvement and the level of baseline lactate dehydrogenase (LDH) concentration had significant influence on survival rates. Immune-related adverse events (irAE) were reported in 88 (63%) patients, while grade 3–4 irAE occurred in 12 (8.7%). Due to toxicity, 16 (11.6%) patients discontinued the treatment.

Conclusions

Our real-world data from single centre retrospective analysis of treatment-naive metastatic melanoma patients treated with pembrolizumab showed inferior median OS and similar median PFS, compared to the results from clinical trials. However, patients with normal serum levels of LDH and a small number of organs with metastatic involvement had comparable survival outcomes. Toxicity rates of pembrolizumab were quite similar. These results further support the use of pembrolizumab for metastatic treatment-naive melanoma patients.

Open access
Three-dimensional MRI evaluation of the effect of bladder volume on prostate translocation and distortion

Abstract

Background

The accuracy of any radiation therapy delivery is limited by target organ translocation and distortion. Bladder filling is one of the recognised factors affecting prostate translocation and distortion. The purpose of our study was to evaluate the effect of bladder volume on prostate translocation and distortion by using detailed three-dimensional prostate delineation on MRI.

Patients and methods

Fifteen healthy male volunteers were recruited in this prospective, institutional review board-approved study. Each volunteer underwent 4 different drinking preparations prior to imaging, with MR images acquired pre- and post-void. MR images were co-registered by using bony landmarks and three-dimensional contouring was performed in order to assess the degree of prostate translocation and distortion. According to changes in bladder or rectum distention, subdivisions were made into bladder and rectal groups. Studies with concomitant change in both bladder and rectal volume were excluded.

Results

Forty studies were included in the bladder volume study group and 8 in the rectal volume study group. The differences in rectal volumes yielded higher levels of translocation (p < 0.01) and distortion (p = 0.02) than differences in bladder volume. Moderate correlation of prostate translocation with bladder filling was shown (r = 0.64, p < 0.01). There was no important prostate translocation when bladder volume change was < 2-fold (p < 0.01). Moderate correlation of prostate distortion with bladder filling was shown (r = 0.61, p < 0.01).

Conclusions

Bladder volume has a minimal effect on prostate translocation and effect on prostate distortion is negligible. Prostate translocation may be minimalised if there is < 2-fold increase in the bladder volume.

Open access
Niedokrwistość aplastyczna związana z zapaleniem wątroby

Streszczenie

W pracy przedstawiono rzadką postać nabytej niedokrwistości aplastycznej (AA), anemię aplastyczną związaną z uszkodzeniem wątroby (hepatitis-associated aplastic anemia – HAAA). Choroba dotyczy młodych mężczyzn bez wcześniejszego wywiadu chorób przewlekłych. Najczęściej stwierdza się zapalenie wątroby przebiegające ze wzrostem enzymów wątrobowych, zazwyczaj również z hiperbilirubinemią. Po około 2-3 miesiącach od objawów zapalenia wątroby u chorych rozwija się niedokrwistość aplastyczna. U większości z tych pacjentów badania wirusologiczne są negatywne. Podejrzewa się zakażenie wirusami zapalenia wątroby trudnymi do identyfikacji, innymi niż wirusy A, B, C czy G. Efekty leczenia immunosupresyjnego oraz transplantacji komórek macierzystych hematopoezy są porównywalne w HAAA, jak w AA bez cech uszkodzenia wątroby.

Open access
Nieimmunologiczny obrzęk płodu w wyniku talasemii alfa. Opis przypadku zdiagnozowanego i leczonego prenatalnie w Polsce

Streszczenie

Talasemia alfa to niedokrwistość wynikająca z mutacji w genach kodujących alfa-globinę lub w elementach regulatorowych klastra alfa-globiny. Zespół hemoglobiny Barta to najcięższa postać tej niedokrwistości, spowodowana defektem genetycznym prowadzącym do całkowitego braku syntezy alfa-globiny, najczęściej wynikającym z delecji obu kopii genów z każdego allelu. U chorych nie są syntetyzowane dwie dominujące hemoglobiny niezbędne dla prawidłowej ontogenezy – HbF w okresie płodowym oraz postnatalnie HbA. Hemoglobiną dominującą jest hemoglobina Barta, składająca się wyłącznie z łańcuchów gamma-globiny. Choroba ujawnia się w okresie prenatalnym w postaci niedokrwistości oraz obrzęku płodu. Przypadek tej postaci talasemii alfa został zdiagnozowany i był skutecznie leczony prenatalnie w jednym z ośrodków w Polsce. W pracy przedstawiono jego opis kliniczny oraz zaprezentowano wyniki badań biochemicznych i molekularnych.

Open access
Obniżenie ekspresji antygenu A z układu ABO w przebiegu ostrej białaczki szpikowej – opis przypadku

Streszczenie

Antygeny układu ABO znajdują się na erytrocytach, płytkach krwi, w większości tkanek oraz w płynach ustrojowych (z wyjątkiem hepatocytów, tkanki nerwowej oraz płynu mózgowo-rdzeniowego). Ich ekspresja jest z reguły niezmienna przez całe życie, natomiast jej zmniejszenie można zaobserwować m.in. w białaczkach szpikowych. W wielu przypadkach obniżenie ekspresji antygenów czerwonokrwinkowych z układu ABO pojawia się przed rozpoznaniem białaczki. Materiał do badań stanowiła próbka krwi pacjenta z rozpoznaną ostrą białaczką szpikową, u którego w rutynowym badaniu serologicznym wystąpiły problemy z jednoznacznym określeniem grupy krwi z układu ABO. Do określenia grupy krwi zastosowano metodę zwaną ciepłą elucją Landsteinera. Specjalistyczne badanie immunohematologiczne wykonane metodą ciepłej elucji Landsteinera potwierdziło obecność na krwinkach czerwonych pacjenta antygenu A z układu ABO o obniżonej ekspresji. Wykonane badanie umożliwiło wydanie wyniku grupy krwi wraz z zaleceniami dotyczącymi przetaczania składników krwi.

Open access
Profilaktyka reaktywacji zakażeń HBV – rekomendacje grupy roboczej profilaktyki reaktywacji HBV

Streszczenie

Reaktywacja zakażenia HBV jest istotnym problemem u chorych poddawanych terapiom, które poprzez działanie immunomodulujące wpływają na upośledzenie odporności przeciwwirusowej, takim jak: leczenie biologiczne (np. przeciwciała monoklonalne powodujące deplecję limfocytów CD20, przeciwciała anty-TNF), chemioterapia, leczenie immunosupresyjne (np. kortykosteroidy, cyklosporyna, azatiopryna). Ryzyko reaktywacji wiąże się również z nowymi terapiami stosowanymi w leczeniu nowotworów hematologicznych, takimi jaki inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory proteasomu czy przeciwciało anty-CD38, daratumumab. Populacją szczególnie zagrożoną są chorzy poddawani transplantacji komórek krwiotwórczych, w szczególności chorzy po transplantacji allogenicznej, u których prowadzone jest leczenie immunosupresyjne. W pracy przedstawiono epidemiologię, czynniki ryzyka reaktywacji oraz aktualne zasady postępowania dotyczące profilaktyki reaktywacji zakażenia HBV.

Open access
Szczepienia ochronne u dzieci w trakcie i po leczeniu onkologicznym oraz w wybranych chorobach hematologicznych: rekomendacje Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej

Streszczenie

Zakażenia są jednym z największych zagrożeń dla chorych w trakcie i po leczeniu chorób nowotworowych. Dla dzieci z nieonkologicznymi schorzeniami hematologicznymi infekcje wiążą się ze zwiększonym ryzykiem powikłań, a także mogą być czynnikiem spustowym wystąpienia lub zaostrzenia problemu zdrowotnego. Jedynym skutecznym i bezpiecznym sposobem zapobiegania zakażeniom są szczepienia ochronne. Zalecenia odnośnie do ich realizacji zmieniają się w czasie, w zależności od aktualnej sytuacji epidemiologicznej, dostępu do szczepionek, a także danych dotyczących bezpieczeństwa ich stosowania w grupach ryzyka. Prezentowana praca przedstawia aktualne rekomendacje Polskiego Towarzystwa Hematologii i Onkologii Dziecięcej, dotyczące zasad immunizacji dzieci z chorobami nowotworowymi i schorzeniami hematologicznymi.

Open access
Wykorzystanie metod cytogenetycznych i molekularnych w ocenie statusu genetycznego oraz przebieg leczenia u pacjenta z rzadką dziecięcą postacią ALL BCR-ABL1-like spowodowaną translokacją t(9;10)(q34;q22)

Streszczenie

Badania cytogenetyczne są niezbędne w ocenie czynników rokowniczych w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) u dzieci. Głównymi niekorzystnymi czynnikami rokowniczymi są: translokacja t(9;22) prowadząca do fuzji genów BCR-ABL1 oraz translokacje chromosomu 11 w prążku 11q23, warunkujące rearanżację genu KMT2A. Gen ABL1 może tworzyć fuzję z kilkoma innymi genami, prowadząc do profilu ekspresji zbliżonego do obserwowanego w Ph(+) ALL. Przypadki ALL z takimi fuzjami genetycznymi zostały zakwalifikowane do nowego podtypu określanego jako BCR-ABL1-like. W pracy przedstawiamy rolę badań cytogenetycznych i molekularnych w terapii 14-miesięcznego chłopca z rozpoznaniem common ALL. Podczas diagnostyki ALL za pomocą badania FISH wykluczono fuzję genów BCRABL1 i rearanżację genu KMT2A. Stwierdzono natomiast obecność trzech i czterech sygnałów genu ABL1. Analiza kariotypu i dodatkowo wykonane badania FISH pozwoliły ustalić kariotyp pacjenta jako nieprawidłowy, złożony z ewolucją klonalną. Zaobserwowane punkty pęknięć wskazywały na możliwość zaangażowania w fuzję genu ZMIZ1. Obecność genu fuzyjnego ZMIZ1-ABL1 została stwierdzona metodą multiplex PCR i potwierdzona sekwencjonowaniem metodą Sangera. Gen fuzyjny ZMIZ1-ABL1 może kodować aktywowaną konstytutywnie formę kinazy tyrozynowej, dlatego stanowi on potencjalny cel działania leków będących inhibitorami tych enzymów. Z uwagi na nieliczne odnotowane przypadki fuzji genów ZMIZ1-ABL1 istnieje konieczność przyglądania się z uwagą efektom leczenia u pacjentów obciążonych tą translokacją. Nasz manuskrypt przedstawia przypadek ZMIZ1-ABL1 pozytywnego ALL, zarówno opracowanie diagnostyczne, jak i dane kliniczne pacjenta.

Open access