Browse

41 - 50 of 66 items :

  • Paediatric Haematology and Oncology x
  • Life Sciences x
Clear All
Prognostic value of soluble angiotensin II receptor 1 and soluble angiotensin converting enzyme (CD 143) in patients with acute leukemia

Abstract

Background

The renin-angiotensin system (RAS) is a bioenzymic cascade that plays an integral role in cardiovascular homoeostasis by influencing vascular tone, fluid and electrolyte balance and the sympathetic nervous system. RAS was viewed as a circulating endocrine system, whereby renin released from the juxtaglomerular cells of the kidney cleaves the liver-derived macroglobulin precursor angio-tensinogen, to produce the inactive decapeptide angiotensin I, which is then converted to the active octapeptide Ang II by angiotensin converting enzyme (ACE) within the pulmonary. There is increasing evidence that Ang II, a major regulator of blood pressure and cardiovascular homeostasis, is involved in the regulation of cell proliferation, angiogenesis, inflammation and tissue remodeling, which suggests that this peptide might also play a role in cancer. Ang II is the main effector of the RAS and it alternatively binds to either Ang II T1R or Ang II T2R. The Ang II T1R and Ang II T2R can act as antagonists, and mediate effects on cell migration and proliferation of metastatic cancer cells and hemopoietic stem-progenitor cells. Components of the RAS are frequently differentially expressed in various cancers in comparison with their corresponding non- malignant tissue. Yet, the RAS has not been fully elucidated in patients with acute leukemia. Objective: The aim of the present work was to study serum level of Angiotensin II receptor type 1 and the soluble angiotensin converting enzyme (CD143) in patients with acute leukemia in order to extrapolate their possible prognostic value.

Subjects and Methods

The present study included 20 healthy volunteers clinically free from hypertension or sarcoidosis, 20 patients of newly diagnosed AML and 20 patients of newly diagnosed ALL. Blood samples were collected from all subjects and the level of serum ACE and serum Ang IIT1R were measured by enzyme linked immunossorbent assay.

Results

The activity of ACE (U/L) and the concentration of Ang IIT1R (U/L) in patients groups with either AML or ALL before therapy were significantly higher than in control group. After therapy, the activity of the enzyme and its receptor concentration in both groups of patients were significantly decreased but still significantly higher than in normal control subjects.

Conclusions

Estimating the serum level of ACE and soluble Ang IIT1R is of informative diagnostic and prognostic value. Estimation serum level of ACE and Ang IIT1R levels in patients with either AML or ALL is of value in deciding the treatment protocol.

Open access
Ruksolitynib w leczeniu pierwotnej mielofibrozy w fazie akceleracji i z małopłytkowością – opis przypadku

Streszczenie

Pierwotna mielofibroza (primary myelofibrosis – PMF) jest Ph-negatywnym nowotworem mieloproliferacyjnym, charakteryzującym się włóknieniem szpiku, cytopeniami oraz objawami ogólnymi, które w istotny sposób wpływają na jakość i długość życia. Stosowanie ruksolitynibu, inhibitora kinaz JAK1 i JAK2 prowadzi do zmniejszenia wymiarów śledziony, a także nasilenia objawów ogólnych, co poprawia jakość życia. Tego typu terapia rekomendowana jest u chorych z objawową mielofibrozą z grupy ryzyka pośredniego 2 i wysokiego. Opublikowano dotąd niewiele doniesień dotyczących zastosowania ruksolitynibu w zaawansowanych fazach PMF: akceleracji i zaostrzenia blastycznego. Ważnym klinicznie problemem jest także prowadzenie chorych ze współistniejącą małopłytkowością.

W pracy przedstawiono chorą na PMF, u której ruksolitynib z dobrym skutkiem stosowany jest od 4 lat w fazie akceleracji, przy współistniejącej małopłytkowości. Rozpoznanie PMF postawiono w 2008 r. W ciągu piewszych 5 lat w leczeniu stosowano hydroksykarbamid, talidomid, prednizon i radioterapię śledziony. W roku 2013 rozpoznano akcelerację choroby, charakteryzującą się obecnością 10% blastów w szpiku, splenomegalią dużego stopnia, małopłytkowością oraz nasileniem objawów ogólnych. Leczenie ruksolitynibem rozpoczęto w grudniu 2013 r. Dawka leku, zależnie od liczby płytek krwi, wahała sie od 5 mg raz dziennie do 20 mg 2 razy dziennie. Terapia ruksolitynibem jest kontynuowana do dzisiaj, tj. ponad 4 lata. Jej efektem jest redukcja wymiarów śledziony, ustąpienie objawów ogólnych, poprawa jakości życia oraz stabilizacja odsetka komórek blastycznych w szpiku. Prezentowany przypadek jest przykładem na skuteczność ruksolitynibu w fazie zaawansowanej PMF dzięki indywidualizacji dawkowania leku.

Open access
Selected factors influencing angiogenesis and hematopoietic niche

Abstract

Angiogenesis is the vital, multistage process in which new blood vessels are created by sprouting from pre-existing vessels. It takes part in carcinogenesis and contributes to progression, metastases, and dissemination of neoplastic disease. In the bone marrow, angiogenesis influences the hematopoietic stem cells (HSC) proliferation, differentiation, and maintenance of normal hematopoiesis under both physiological and stress conditions. The bone marrow niche contains different types of cells, including macrophages, osteoblasts, mesenchymal stem cells, endothelial progenitors, and endothelial cells. All of these interact and form a unique microenvironment necessary for the appropriate function, and preservation of HSC in the quiescent state, and take a major part in the process of mobilization to peripheral blood and homing after transplantation. Cytokines active in the hematopoietic niche as well as miRNAs regulating hemato- poiesis, and angiogenesis have a significant influence on processes occurring in the bone marrow. The aim of this review was to present selected proteins, and molecules associated with angiogenesis as well as bone marrow niche processes: VEGF, ANGPT1, ANGPT2, MMP-9, SDF-1, miRNA-15a, miRNA-16, miRNA-126, miRNA-146a, and miRNA-223.

Open access
Skuteczne leczenie ibrutynibem chorego na przewlekłą białaczką limfocytową z obecnością delecji 17p – opis przypadku
A 62-year-old patient with CLL and 17p deletion successfully treated with ibrutinib – a case report

Streszczenie

W pracy przedstawiono przypadek 62-letniego chorego na PBL z obecnością delecji 17p, u którego zastosowanie immunochemioterapii nie przyniosło oczekiwanego efektu. Dopiero leczenie ibrutynibem doprowadziło do remisji częściowej choroby (zmniejszenia limfadenopatii, normalizacji obrazu morfologii krwi).

Open access
Statystyka w praktyce hematologicznej

Streszczenie

Wraz ze stale rosnącą liczbą badań w dziedzinie hematologii, znajomość metod statystycznych wykorzystywanych w analizie i interpretacji wyników stała się niezbędnym narzędziem pracy klinicystów. W artykule omówiono najczęściej stosowane testy statystyczne oraz zdefiniowano punkty końcowe stosowane podczas raportowania rezultatów badań klinicznych. Testy statystyczne funkcjonują na zasadzie testowania hipotez. Odrzucenie lub nieodrzucenie danej hipotezy zależy od wybranego poziomu istotności oraz wyliczonej wartości p. Z kolei otrzymany przedział ufności wskazuje na wielkość efektu i precyzję oszacowania. W hematologii głównie raportowanymi punktami końcowymi są: całkowite przeżycie (ang. overall survival – OS), przeżycie wolne od progresji (ang. progression-free survival – PFS), odpowiedź na leczenie (ang. overall response rate – ORR) oraz coraz częściej spotykana, ocena terapii raportowana przez pacjenta (patient reported outcome – PRO). Biorąc pod uwagę kierunek rozwoju medycyny, znajomość biostatystyki jest niezbędna w podejmowaniu decyzji terapeutycznych, a także ocenianiu, interpretowaniu i raportowaniu wyników przeprowadzonych badań.

Open access
Szczepienia ochronne u dorosłych chorych na nowotwory hematologiczne oraz u chorych z asplenią – zalecenia PTHiT i sekcji do spraw zakażeń PALG

Streszczenie

Zakażenia należą do najczęstszych przyczyn chorobowości i śmiertelności chorych na nowotwory hematologiczne, a stosowanie szczepień ochronnych może w istotnym stopniu wpłynąć na zmniejszenie częstości ich występowania. W pracy przedstawiono przegląd danych dotyczących ryzyka zakażeń oraz skuteczności immunizacji czynnej u chorych na nowotwory hematologiczne i u pacjentów z anatomiczną lub czynnościową asplenią. Ponadto zawarto rekomendacje dla populacji polskich pacjentów opracowane przez Sekcję Zakażeń Polskiej Grupy ds. Leczenia Białaczek u Dorosłych (PALG) oraz Polskie Towarzystwo Hematologów i Transfuzjologów. Uwzględniono zarówno zalecenia ogólne dotyczące chorych na nowotwory, jak i szczegółowe odnoszące się do określonych nowotworów hematologicznych. Przedstawiono również propozycje poprawy organizacji szczepień u chorych na nowotwory hematologiczne w Polsce.

Open access
Wykrywanie mutacji w genie CALR oraz w genie ASXL1 u chorych na nadpłytkowość samoistną i samoistne włóknienie szpiku przy pomocy sekwencjonowania Sangera oraz analizy długości fragmentów DNA

Streszczenie

Mutacje w eksonie 9 genu CALR oraz w eksonie 13 genu ASXL1 należą do markerów molekularnych o znaczeniu diagnostycznym i rokowniczym u chorych na nadpłytkowość samoistną (essential thrombocythemia – ET) oraz samoistne włóknienie szpiku (myelofibrosis – MF). Celem pracy było opracowanie i wdrożenie metod wykrywania mutacji w obu genach przy użyciu techniki sekwencjonowania Sangera oraz analizy długości fragmentów DNA. Przebadano 20 chorych na ET oraz 20 na MF. Sekwencjonowanie Sangera stosowano w wykrywaniu mutacji w obu genach, a analizę długości fragmentów DNA w wykrywaniu mutacji genu CALR. Typ 1 mutacji w genie CALR wykryto u 67% chorych na ET i u 86% chorych na MF, typ 2 mutacji potwierdzono u 15% ET i MF. Czułość diagnostyczna analizy długości fragmentów DNA wynosiła 3% obciążenia nieprawidłowym allelem, przy dolnej granicy detekcji 7-10% dla sekwencjonowania Sangera. Mutacje eksonu 13 genu ASXL1 wykryto u 25% chorych na MF (czułość 25%). Uzyskane wyniki wskazują na duże zalety praktyczne analizy długości fragmentów DNA jako techniki przesiewowej w diagnostyce ET oraz MF. Jej zastosowanie wraz z konwencjonalnym sekwencjonowaniem pozwala na wiarygodne wykrywanie i identyfikację aberracji genu CALR. Jednoczesna analiza mutacji somatycznych w genach CALR oraz ASXL1 ułatwia diagnostykę różnicową chorych na MPN Ph- i służy stratyfikacji ryzyka w ich przebiegu.

Open access
Zalecenia Polskiej Grupy Szpiczakowej dotyczące rozpoznawania i leczenia szpiczaka plazmocytowego oraz innych dyskrazji plazmocytowych na rok 2018/2019

Streszczenie

Liczba chorych na szpiczaka plazmocytowego zwiększa się, co jest skutkiem zarówno skuteczniejszej diagnostyki, jak również istotnego przedłużania przeżycia chorych. Zawdzięczamy to dostępności nowych leków w pierwszej i kolejnych liniach leczenia, zmianie koncepcji leczenia i przedłużaniu czasu trwania leczenia, stosując leczenie konsolidujące oraz podtrzymujące do progresji choroby. Poza zmianą koncepcji leczenia, zmienia się obecnie również kryterium czasu rozpoczęcia terapii uwzględniające biomarkery aktywności choroby oraz dużą uwagę przywiązuje się optymalizacji leczenia w oparciu o dowody pochodzące z badań klinicznych. W artykule tym przedstawiono także zalecenia dotyczące rozpoznania i leczenia makroglobulinemii Waldenströma i innych dyskrazji plazmocytowych.

Open access
Zespół hemofagocytowy indukowany terapią hormonalną – studium przypadku klinicznego

Streszczenie

Zespół hemofagocytowy (ang. hemophagocytic lymphohistiocytosis – HLH) charakteryzuje się nieprawidłową aktywacją układu immunologicznego, u podłoża której leżą zmiany genetyczne lub nabyte zaburzenia cytotoksyczności limfocytów T i NK. Objawy kliniczne są niespecyficzne i różnorodne, a postawienie rozpoznania, pomimo dostępności badań dodatkowych, jest niezwykle trudne. W artykule zaprezentowano przypadek kliniczny chorej, u której pierwotnie w obrazie klinicznym dominowała nawracająca gorączka oraz zmiany skórne sugerujące rozpoznanie rumienia guzowatego. Pomimo rozpoczęcia steroidoterapii oraz stosowania empirycznej antybiotykoterapii stan pacjentki nie ulegał poprawie. Do objawów klinicznych dołączyły się splenomegalia oraz zaburzenia w badaniach dodatkowych: trójukładowa cytopenia, hiperferrytynemia, hipertriglicerydemia, hipofibrynogenemia. Ponadto w obrazie histopatologicznym szpiku kostnego stwierdzono obecność hemofagocytów. Na podstawie obrazu klinicznego oraz badań dodatkowych postawiono rozpoznanie HLH. W terapii zastosowano chemioterapię zgodnie z protokołem HLH-2004, uzyskując całkowitą remisję.

Open access
Znaczenie badań molekularnych dla oceny ryzyka i rokowania u chorych na pierwotne włóknienie szpiku w oparciu o wskaźniki prognostyczne IPSS, DIPSS oraz MIPSS

Streszczenie

Ocena ryzyka w przebiegu PMF opiera się o powszechnie uznawane skale prognostyczne. Wskaźniki IPSS oraz DIPSS bazują na parametrach klinicznych pacjenta, natomiast skala MIPSS uwzględnia dodatkowo mutacje somatyczne. Celem niniejszej pracy było dokonanie oceny ryzyka u chorych na PMF z wykorzystaniem skal IPSS, DIPSS i MIPSS oraz porównanie wyników stratyfikacji w oparciu o te wskaźniki. Według IPSS, DIPSS i MIPSS 10% pacjentów zostało zakwalifikowanych do grupy niskiego ryzyka, odpowiednio 40%, 60% i 35% do pośredniego – 1, a 25%, 20% i 55% do pośredniego – 2. Według IPSS i DIPSS 25% i 10% pacjentów zaszeregowano do grupy wysokiego ryzyka, według MIPSS żaden chory nie spełniał kryteriów kwalifikujących do tej grupy. Do wyższej kategorii ryzyka według MIPSS zakwalifikowano odpowiednio 25% oraz 35% pacjentów kwalifikowanych do niższej kategorii przy pomocy wskaźników IPSS oraz DIPSS (odpowiednio 15% i 23% pacjentów zmieniło kategorię ryzyka z pośredniego – 1 według IPSS i DIPSS na ryzyko pośrednie – 2 według MIPSS). Do niższej kategorii ryzyka według MIPSS przydzielono w sumie 45% pacjentów z kategorii większego ryzyka według skali IPSS i 20% według skali DIPSS. Zastosowanie skali prognostycznej MIPSS może zapewnić większą trafność w identyfikacji osób należących do wyższych kategorii ryzyka i doprowadzić do zmiany leczenia obejmującego także procedurę allo-HSCT.

Open access