Browse

You are looking at 21 - 30 of 176 items for :

  • Pediatrics and Juvenile Medicine x
Clear All
Open access

Norbert Grząśko, Krzysztof Jamroziak, Anna Dmoszyńska and Krzysztof Giannopoulos

Streszczenie

Przeżycie pacjentów ze szpiczakiem plazmocytowym (ang. multiple myeloma – MM) poprawiło się znacznie w ostatnich kilkunastu latach dzięki wprowadzeniu do terapii nowych leków, takich jak inhibitory proteasomu czy leki immunomodulujące. Pomimo tego MM pozostaje nieuleczalną chorobą o bardzo heterogennym przebiegu i zróżnicowanym rokowaniu. Istnieje grupa pacjentów, których przeżycie sięga ponad 10 lat, a równocześnie wielu chorych nie osiąga nigdy dobrej odpowiedzi na leczenie i żyje krócej niż 3 lata. Aktualnie stosowana klasyfikacja R-ISS (ang. Revised International Scoring System) uwzględnia del(17p), t(4;14) i t(14;16) jako negatywne czynniki ryzyka. Według ostatnich zaleceń Międzynarodowej Grupy Szpiczakowej (ang. International Myeloma Working Group – IMWG) do zmian wysokiego ryzyka należą t(4;14), t(14;16), t(14;20), del(17p), amp(1q) i równoznaczna z nią del(1p) oraz hipodiploidia. W poniższym artykule przedstawiono definicję wysokiego ryzyka cytogenetycznego w MM oraz wpływ nowych terapii na rokowanie i wyniki leczenia u chorych z tej grupy.

Open access

Monika Długosz-Danecka, Michał Szymczyk, Joanna Fischer, Anna Łojko-Dankowska, Justyna Rybka, Joanna Mańko, Katarzyna Duda and Wojciech Jurczak

Abstract

Aim

Polish centers analyzed retrospectively the real-life experience with nivolumab in relapsed/refractory (R/R) classical Hodgkin lymphoma (cHL) patients, after brentuximab vedotin (BV ) failure.

Background

Despite the effective frontline treatment, for cHL patients relapsing after autologous stem cell transplantation, the only effective strategy remains the novel agents. Nivolumab, a checkpoint inhibitor, demonstrates the clinical benefit with an acceptable safety profile.

Materials and methods

Retrospective analysis included 16 adult patients with R/R cHL after BV failure. All patients received single-agent nivolumab 3 mg/kg every 2 weeks until disease progression or unacceptable toxicity.

Results

After six cycles of nivolumab the overall response rate was 81% (complete remission rate of 56%, partial remission rate of 25%). The median PFS was not reached after a median follow-up of 19 months. Adverse events (AEs) of any grade occurred in 12 patients (75%), including grade 3 AEs observed in 5 patients (31%). There were no AEs of grade 4 or 5. After a median of 25 nivolumab doses, 62% of responding patients proceeded to allogeneic stem cell transplantation.

Conclusion

Nivolumab monotherapy demonstrated a high efficacy and safety in R/R cHL patients after BV failure. More patients and longer follow-up may further establish the potential benefit.

Open access

Julia Murlewska, Agnieszka Żalińska, Danuta Roik, Bożena Werner and Maria Respondek-Liberska

Abstract

This case report presents a prenatal diagnosis with postnatal confirmation (by angio CT and computer reconstruction) of an isolated double aortic arch, with no blood disturbances and with no clinical symptoms after birth. Literature review was focusing on the possible symptoms in the future. Prenatal findings should be forwarded to neonatologist and pediatrician despite clinical silence.

Open access

Aneta Malesa, Justyna Nowak, Katarzyna Skórka, Marta Karp and Krzysztof Giannopoulos

Streszczenie

Komórki nowotworowe modyfikują aktywność układu odpornościowego, wyciszając jego reakcję na rozwijający się nowotwór. Jednym z głównych szlaków prowadzących do wyciszenia aktywności limfocytów jest szlak PD-1/PD-L1, zatem jest jednym z głównych celów immunoterapii. Blokowanie PD-1 lub PD-L1 przy pomocy przeciwciał monoklonalnych umożliwia przywrócenie aktywności układu odpornościowego i wstrzymanie bądź cofnięcie choroby. W badaniach klinicznych określano skuteczność i bezpieczeństwo terapii przy użyciu przeciwciał anty-PD-1 oraz anty-PD-L1 w nowotworach litych oraz hematologicznych. Obiecujące wyniki badań, w monoterapii lub połączeniu z chemio- lub radioterapią, prowadzą do rejestracji terapii przeciwciał monoklonalnych anty-PD-1 i anty-PD-L1 w coraz większej liczbie chorych onkologicznych.

Open access

Joanna Łosińska and Maria Respondek-Liberska

Abstract

INTRODUCTION: Prenatal diagnosis of bladder exstrophy is extremley rare and difficult. BACKGROUND: Due to abnormal development of the cloacal membrane there is an incomplete closure of the lower abdominal wall, absence of the anterior wall of the bladder and external exposition of the posterior wall. The pubic bones are usually separated, the umbilical cord low inserted and there is abnormal external genitalia development. CASE REPORT: At 21st week of gestation of 39-year-old multigravida multipara referred by a primary care obstetrician to high-specialised centre for a detailed ultrasound examination with a suspicion of bladder absence and inferior umbilical localisation. At 29 weeks of gestation presence of bulging mass of 2 cm, between the umbilical outlet and labia was detected. At 31 weeks of gestation previously detected structure among thighs had 3 cm diameter with lateral umbilical outlet. Major labia were prominent and minor labia were within normal limits. Between two umbilical arteries with an appropriate intraabdominal course there were no transsonic area corresponding to the urinary bladder. The newborn baby was born at term in a good condition, but with an exposed bladder of 4 cm in diameter. The urethral outlet was not visualised and the female genitals were abnormal. After a month the girl underwent primary bladder exstrophy closure. Although she suffers from recurring urinary tract infections, she is in a good general condition. CONCLUSIONS: Due to prenatal diagnostics it was possible to detect and make an initial diagnosis of severe malformation. Early diagnosis allowed to prepare parents for a newborn with a defect and teach them how to take care of the baby.

Open access

A. Dhanya Mackeen, John W. Ross, Alexandria Betz, Wen Feng, Jay J. Bringman and Michael J. Paglia

Abstract

OBJECTIVES: Our objectives were two-fold: 1) to determine the frequency of discordant umbilical artery Doppler systolic to diastolic (S/D) ratios in the individual umbilical arteries of growth-restricted fetuses and 2) to examine the impact of the frequency of discordance on clinical outcomes. METHODS: This was a prospective, observational study of growth-restricted fetuses. Doppler velocimetry was performed weekly and two S/D ratios were obtained for each fetal umbilical artery. Inter-artery discordance was defined as a difference in measurement categories (i.e., normal, elevated, absent, reversed) between the arteries. The number of abnormal measurements per visit was summed to 0-4 out of 4 values. A composite average number of abnormal Doppler measurements was calculated and fetuses were stratified based on degree of average number of abnormalities in increments of 25%: 0-<25%, 25-<50%, 50-<75%, and 75-100% abnormality. RESULTS: Of a total 241 fetuses (1762 visits), 110 (45.6%) had abnormal UAD flow and 189 (66%) demonstrated discordance. Abnormal values were noted in only one artery in 53% (n=151) of visits. Fetuses with any abnormal Doppler testing had smaller birthweights compared to fetuses with consistently normal testing (2485g vs 2623g, p <0.01); birthweight decreased as composite average of abnormal measurements increased (p = 0.03). CONCLUSION: The majority (66%) of fetuses with abnormal testing demonstrated UAD discordance. Up to 53% of fetuses could have been misdiagnosed if only one artery was tested. Fetuses with a higher frequency of Doppler abnormalities had lower birthweights. We propose obtaining two measurements from each umbilical artery in growth-restricted fetuses.

Open access

Łukasz Sokołowski, Maria Respondek-Liberska, Michał Krekora, Joanna Płużańska and Maciej Słodki

Abstract

Introduction: The aim of this study was to evaluate the following parameters of fetuses and neonates with omphalocele: the prevalence of coexisting congenital heart defects (CHD), abnormalities in heart function and the impact of coexisting CHD on fetal and neonatal survival. Material and methods: The study group consisted of 69 fetuses with omphalocele diagnosed and monitored at the Department of Prenatal Cardiology in our Institute in the years 2007-2017. The retrospective analisis of patients' data was performed. For statistical analysis we used Chi-square test, t-Student test and U Mann-Whitney test.. Results: In the studied group omphalocele was an isolated defect in 31.9% of the cases (22/69), in 68.1% (47/69) coexisting defects were present, in 49.3% (34/69) the coexisting defect was CHD. The most common CHD coexisting with omphalocele were ventricular septal defect (VSD), double outlet right ventricle (DORV) and atrio-ventricular septal defect (AVSD). Abnormalities of heart function were present in 43.5% (30/69) of fetuses with omphalocele: 23.5% (8/34) with normal heart anatomy and in 62.9% (22/35) with CHD. Statistically significant differences between the group with normal heart anatomy and the group with CHD regarded: Cardiovascular Profile Score (CVPS) (median 10 points vs median 9 points, U Mann-Whitney test p=0.034), neonatal birth weight(mean 3253 g vs median 2700 g, U Mann-Whitney test p=0.003), Apgar score (median 8 vs median 7, U Mann-Whitney test p=0.038) and survival rate until discharge from hospital (85% vs 52.9%, Chi-square test p=0.034). The comparison of data from 2007-2017 with data obtained from similar analysis performed in our center in 1999-2006, revealed significant improvement in the early detection of omphalocele (median 14.5 weeks of gestation vs mean 25.4 weeks of gestation), gestational age of delivery (mean 38 weeks of gestation vs mean 34 weeks of gestation) and survival rate until discharge both in neonates with normal heart anatomy and coexisting CHD (85% and 52.9% vs 70% and 23% respectively) . Conclusions: 1. The presence of coexisting CHD is an important prognostic factor in fetuses and neonates with omphalocele, so early fetal echocardiography should be performed in every case of omphalocele. 2. During the last decade (2007-2017), in contrast to years 1999-2006, we observed significant improvement in early and complete prenatal diagnosis of omphalocele. 3. We observed improvement in strategy of obstetrical management resulting in delivering neonates in a more advanced gestational age both in the group with normal heart anatomy and the group with coexisting CHD.

Open access

Michał Taszner, Agata Szymańska and Maria Bieniaszewska

Streszczenie

Wstęp

Standardowe leczenie chłoniaków nie-Hodgkinowskich (non-Hodgkin lymphoma, NHL) oparte jest na stosowanym od ponad 30 lat schemacie CHOP (cyclophosphamide, doxorubicin, vincristine, prednisone). W przypadku niektórych podtypów NHL, wyniki leczenia schematami CHOP-podobnymi są niewystarczające lub wymagają zastosowania uzupełniającej radioterapii. W latach 90-tych XX wieku wprowadzono do praktyki schematy leczenia polegające na podawaniu cytostatyków w długotrwałych wlewach i dawkach dostosowanych do parametrów farmakodynamicznych.

Celem pracy było przedstawienie doświadczenia jednego ośrodka w stosowaniu schematu DA-EPOCH (dose adjusted etoposide, prednisone, vincristine, cyclophosphamide, doxorubicin) w leczeniu NHL.

Materiały i metody

Poddano obserwacji 13 chorych leczonych z powodu trzech różnych podtypów NHL: pierwotnego chłoniaka śródpiersia, chloniaka „szarej strefy“ oraz anaplastycznego chłoniaka z dużych limfocytów T. Chory z NHL z komórek T otrzymał schemat DA-EPOCH, chorzy z NHL B-komórkowymi DA-EPOCH z dodatkiem rituximabu. Ocenę odpowiedzi przeprowadzono metodą pozytonowej tomografii emisyjnej.

Wyniki

W okresie 22 miesięcy podano łącznie 94 cykle DA-EPOCH (+/-R). U wszystkich pacjentów w czasie leczenia zaobserwowano neutropenię poniżej 0,5 G/l. Spośród 13 pacjentów, u 12 oceniono odpowiedź po zakończeniu leczenia. Całkowitą odpowiedź metaboliczną uzyskano u 9 chorych, a u 2 odpowiedź częściową. Całkowity odsetek odpowiedzi wyniósł 91%. U 1 pacjentki zaobserwowano progresję NHL. Obserwowano nieznaczną toksyczność leczenia, głównie hematologiczną. Nie zaobserwowano zgonów związanych z chemioterapią.

Wnioski

Zebrane doświadczenia pozwalają uznać schemat DA-EPOCH za bezpieczny, skuteczny i łatwy do stosowania w warunkach oddziału szpitalnego.

Open access

Grzegorz Madycki

Streszczenie

U pacjentów z pierwszym epizodem niesprowokowanej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) występuje duże ryzyko nawrotu choroby po zaprzestaniu leczenia przeciwkrzepliwego. U około 20% pacjentów stwierdza się nawrót ŻChZZ w ciągu 2 lat od zaprzestania leczenia [1]. Wydłużenie czasu leczenia przeciwkrzepliwego zmniejsza ryzyko nawrotu, ale wiąże się ze wzrostem liczby powikłań krwotocznych.

W randomizowanym badaniu klinicznym z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo - SURVET (Suledxide in Secondary Prevention of Recurrent Deep Vein Thrombosis), wykazano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sulodeksydu w zapobieganiu nawrotom ŻChZZ, po zakończeniu leczenia VKA u pacjentów z pierwszym epizodem niesprowokowanej ŻChZZ.

Sulodeksyd podawany doustnie po zakończeniu leczenia przeciwkrzepliwego zmniejsza o 51% ryzyko nawrotu ŻChZZ, bez znaczącego zwiększenia ryzyka krwawienia.

Wyniki badania SURVET udowadniają, że sulodeksyd podawany doustnie mógłby znaleźć zastosowanie jako przedłużenie leczenia przeciwkrzepliwego w zapobieganiu nawrotom ZŻG u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań krwotocznych.

Sulodeksyd jest wysoko oczyszczonym glikozaminoglikanem, zbudowanym z dwóch składowych: heparyny szybko przemieszczającej się w polu elektroforezy (FMH – fast mobility heparin) i siarczanu dermatanu (DS). Wykazuje wiele korzystnych działań na strukturę i funkcję śródbłonka naczyniowego oraz wywiera efekt przeciwzakrzepowy. Obydwie frakcje sulodeksydu – FMH i DS nasilają hamowanie trombiny dzięki jednoczesnej interakcji odpowiednio z antytrombiną i kofaktorem heparynowym II.

Open access

Przewlekłe leczenie przeciwkrzepliwe

Komentarz do artykułu „Sulodeksyd w zapobieganiu nawrotom zakrzepicy żył głębokich – badanie SURVET”

Krystyna Zawilska

Abstract

Unprovoked venous thromboembolism (VTE) - proximal venous thrombosis or pulmonary embolism - should be treated either 3 months or indefinitely if the risk of bleeding is low. This article summarizes the efficacy and safety of extended therapy of VTE with direct oral anticoagulants (DOAC) in comparison with warfarin, as well as the role of of acetylsalicylic acid (ASA) for the long-term prevention of recurrent VTE. As the Survet study showed, for some patients who have already completed at least 6 months of anticoagulant treatment for their index VTE event, an oral glycosaminoglycan - sulodexide associated with compression therapy is a good choice, because it decreases the incidence of recurrences of VTE without detectable risks for the patients’ safety.